دو نگار

 

 از: ل. هلمت

 

1

 

سرم آسمانی از شعر شده‌است و

خواب،

رودی که هی می‌رود و

می‌رود و

من به پایش نمی‌رسم.

او رنگین‌کمان بهاری می‌شود و

افق می‌گیرد.

و شعر نیز

عرقی می‌شود و

نم نم.. شر شر

از قامتم فرو می‌ریزد!..

 

2

 

قلبم همه چیز را در خود جای می‌دهد:

خدا، شیطان

زمین، آسمان

تو

شعر

جنگل

گل

خار

کوه

کویر و ...

اما هرگز

نه ستاره را باد می‌برد و

نه هیچ چیزی در قلب من

جای وطن را

می‌گیرد.

 

ترجمه: کریم تاقانه