عبدالله آذرمیدوخت (شعر)
|
(1) بخشیده‌تر از: گوش بخشیده‌ی "وان كوخ"، غریب‌تر از: غریبی "آلبر كامو"، خفه‌تر از: "انا الحق" حلاج و ترسیده‌تر از: "سلمان رشدی".. كوچكتر از: سرزمین "رسول حمزاتو"، گمتر از: میهن "حاجی قادر كویی" و آواره‌تر از: "هیمن" م امروز، من كرد پناهنده! (2) بگذاریدم... می‌روم: به‌سوی "من"تر |
+ نوشته شده در Mon 21 Jan 2008 ساعت 14:3 توسط كـریــم تــاقــانـه
|
" ئه‌وه‌ی که دوێنێ نووسیم، ئه‌مڕۆ نایخوێنمه‌وه و سبه‌ینێیش ئه‌مه ناخوێنمه‌وه. من ده‌نووسم هه‌تا ده‌ستم بجووڵێنم، بیرم هه‌ر خۆی بۆ خۆی ده‌جووڵێ؛ ده‌نووسم هه‌تا سه‌عاتێکی بێخه‌وی بکوژم." دوکتۆر گلاس